Κυριακή, 13 Αυγούστου 2017

11ο ΑΝΑΨΥΚΤΗΡΙΟ-ΣΤΟΧΑΣΤΗΡΙΟ



Τους κανόνες τους ξέρετε, ξεδιπλώστε τις σκέψεις σας ελεύθερα...

21 σχόλια:

  1. ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ ΛΥΚΙΕ!! YOU MAKE MY DAY!! ΦΑΝΤΑΖΟΜΑΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΡΜΗΝΕΥΕΤΑΙ ΠΩΣ ΘΑ ΜΑΣ ΔΩΣΕΙ ΤΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ ΣΤΟ ΧΕΡΙ!!!!ΧΑΧΑΧΑ!! ΤΙ ΚΟΡΜΙ ΟΜΩΣ. ΟΥΤΕ ΙΧΝΟΣ ΚΥΤΤΑΡΙΤΙΔΑΣ.......!!
    ΑΡΚΤΟΥΡΟΣ Ο ΠΑΡΑΛΙΑΚΟΣ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μπααα, δεν νομίζω! Μάλλον θα της έδωσαν τα πέδιλα στο χέρι κάποιοι άλλοι, που επίσης αρχικά θα εντυπωσιάστηκαν από το αψεγάδιαστο κορμί της...
    Η αλήθεια είναι πως αυτή η εικόνα, έφτιαξε και την δική μου μέρα!
    Καλές διακοπές, παραλιακέ Αρκτούρε!

    Χρόνια πολλά σε όλες και όλους τους φίλους του Κ.Δ.

    ΛΥΚΙΟΣ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Χρονια πολλα σε ολους παιδια! Αψεγαδιαστους και μη! Χαχα!

    Να εχουμε υγεια και φωτιση.

    :-)

    Ελενη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Χρόνια πολλά αγαπητή μου Ελένη, ...αψεγάδιαστη!!
    ΛΥΚΙΟΣ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις

    1. https://youtu.be/A5yKByw4nLk

      Με εκτιμηση,
      Ελενη.

      Διαγραφή
    2. ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΑΚΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΟΛΕΣ!!!

      Διαγραφή
  5. ...αν λοιπόν ένα κύτταρο ζει για τον εαυτό του και όχι για τους άλλους, τότε θα πεθάνει πολύ γρήγορα! Αντιστρόφως και η δική του επιβίωση είναι αναγκαία για να λειτουργήσει ο οργανισμός, αλλά ακόμα και αν πεθάνει μόνο αυτό, ο οργανισμός θα το αντικαταστήσει με ένα νέο και θα επιβιώσει (ο οργανισμός).
    Το κύτταρο για να ζήσει, χρειάζεται ουσίες που δεν μπορεί να συλλέξει μόνο του. Όταν όμως εντάσσεται σε έναν τεράστιο και πολύπλοκο οργανισμό, τότε εξαιτίας των δυνατοτήτων που αποκτά αυτός (νους, όργανα, εργαλεία), καταφέρνει να ωφεληθεί και το τελευταίο κύτταρο.
    Συνεπώς ένα κύτταρο μόνο του, είναι ανήμπορο να επιβιώσει και να αναπτυχθεί, εκτός και αν συνλειτουργήσει με άλλα μαζί.
    Ο οργανισμός μάλιστα, αποβάλλει το κάθε κύτταρο που θέλει να αυτονομηθεί ή που αντιδρά στην οργάνωση (λειτουργία) του οργανισμού.

    Έτσι είναι και ο άνθρωπος. Μόνος δεν μπορεί να επιβιώσει ως άνθρωπος, παρά μόνο ως ζώο. Δεν θα έχει λόγο, συναισθήματα και πνευματική ζωή. Θα έχει μόνο ένα σώμα που θα κινείται διαρκώς ψάχνοντας τροφή.
    Ο άνθρωπος-κύτταρο μέσα στην κοινωνία, εξελίσσει τον λόγο, την σκέψη, τα συναισθήματα και αναπτύσσεται πνευματικά, αυτεπιγνούμενος!

    Συνεπώς δεν ζούμε για τον εαυτό μας, εγωιστικά, αλλά ωφελούμαστε μόνο μέσα από την συμμετοχή μας στον οργανισμό-κοινωνία.
    Κάπου εκεί κοντά, θα βρούμε και την έννοια της θυσίας...

    ΛΥΚΙΟΣ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Βέβαια αυτά τα έχουμε χιλιοσυζητήσει. Αξίζει όμως να τα επαναφέρουμε αυτά που και που, για ενθύμιση και αναστοχασμό!

    Καλές διακοπές σε όλες και όλους!

    ΛΥΚΙΟΣ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Πολύ καλή η ανάλυση σου.
    ΘτΠ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Αγαπητέ μας Λύκιε,
    Καλά κάνεις και μας τα υπενθυμιζεις για να μην ξεχνάμε να δουλεύουμε με τα Εγώ μας, μικρά και μεγαλα. Να μην φυγοπονουμε να ψάχνουμε τις αιτίες που οι συναναστροφές μας πολλές φορες είναι δυσλειτουργικές και να μην μένουμε στην εύκολη λύση της μετάθεσης των ευθυνών στους αλλους.
    Πρόσφατα διάβαζα ενα παλιό σου σχόλιο οπου καταδείκνυες την σημασια της αθόρυβης προσφορας στον συνάνθρωπο εκεινο που περισσοτερο αντιπαθούμε εφόσον έτσι μας δίνεται η ευκαιρία να παλεψουμε με τα προσωπικά μας πάθη. Πολύ σημαντικο να κατανοήσουμε την σπουδαιότητα που έχει η φροντιδα του συνόλου του οργανισμού για την εύρυθμη λειτουργια του.

    Ελένη.

    Υ.Γ. Καλες διακοπές και σε σένα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Αγαπητή μου Ελένη, σ' ευχαριστώ που ανασύρεις και αξιοποιείς σκέψεις που αποτυπώθηκαν στα σχόλια, μέσα στον Κ.Δ.!
    Πράγματι, δεν υπάρχει καλύτερη άσκηση επιβολής πάνω στο Εγώ μας, από την ανιδιοτελή προσφορά μας σε αυτούς που αντιπαθούμε από εγωιστικούς λόγους.
    Δεν το κάνουμε για να μας "συμπαθήσουν" (γι'αυτό το κάνουμε κρυφά), αλλά για να κατευνάσουμε την εγωιστική μας εμπάθεια και την ροπή μας προς την αρνητική σκέψη.
    ΛΥΚΙΟΣ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Ωωω! Μα ειναι ενα δυνατο βιβλίο ο Κ.Δ. και ταυτοχρονα διαδραστικο για οποιον αποτολμα να συγγραφει αφου ακομα εμπλουτιζεται!

    Ο κατευνασμος των παθων ειναι μια καθημερινή μαχη. Και δεν μπορεις και να πεις "Κουραστηκα!". Και ας ειναι και Αυγουστος! Χαχα.

    Ελενη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Ναι μεν αγαπητε Λυκιε, αλλα. Ας κανω τον δικηγορο του διαβολου (της "κακης" πλευρας)

    Καταρχας, οπως λεει ο Αριστοτελης, αυτος που ζει εξω απο τις ανθρωπινες κοινωνιες ειναι ειτε θηριο (ζωο οπως ειπες), ειτε Θεος. Οποτε ενας αστερισκος εδω. Η λογικη ειναι πως οι ανθρωποι τρεφονται και αναμεταξυ τους, ο ενας κλεβει/ανταλλασει/απορροφα/προσφερει ενεργεια στον αλλο, οπως εχει αποδειχθει πως κανουν μεχρι και τα φυτα αναμεταξυ τους. Ενεργειακες τραμπες. Θα μπορουσε λοιπον καποιος να μην εχει αναγκη τους υπολοιπους ανθρωπους για αυτα τα ενεργειακα και ψυχικα στοιχεια, εαν συνδεοταν κατευθειαν με την Πηγη, εξου και το "θεος" του Αριστοτελη. Βεβαια αυτα θα ειναι για ελαχιστους, και οχι για εμας τους "κοινους θνητους", θα πει καποιος. Αλλα αυτη η νοοτροπια ειναι εσφαλμενη, διοτι εκει πρεπει ολοι μας να αποσκοπουμε

    Το κυτταρο μπορει να επιβιωνει και μονο του στον εργαστηριακο σωληνα και να αναπτυσσεται in vitro χωρις κανενα αλλο κυτταρο εαν εχει τροφη. Δεν απαιτειται παρεα. Δεν θα πεθανει πολυ γρηγορα.

    Υπαρχουν μερικα κυτταρα που ειναι αναντικαταστατα. Εαν αυτα θυσιαζονται αβερτα, την κατσαμε την βαρκα ως οργανισμος. Δεν αναπληρωνονται ολα ετσι ευκολα, πχ διαβητης τυπου 1. Εαν δε, αναφερθουμε στο ηπαρ τοτε ο οργανισμος πολυ δυσκολα θα επιβιωσει.

    Μονο το να υποφερει κανείς συνειδητα εχει νοημα, αρα και κατ'επεκταση μονο η συνειδητη θυσια εχει νοημα. Συνειδητη θυσια ειναι αυτη στην οποια μπορουμε να απαντησουμε στο "γιατι" αυτη συμβαινει και πρεπει να μην αδικει ιδιαιτερα κανενα, ουτε τον θυσιαζομενο.

    Για να συμμετεχουμε στην κοινωνια απαιτειται δημοκρατικο πολιτευμα ωστε να προσφερεται η δυνατοτητα. Σε τυρρανικο καθεστως (με επιφαση δημοκρατικοτητας), η συμμετοχη δεν ειναι εφικτη δυστυχως. Ακομα και αν αγνοησουμε αυτο, θα μπορουσαμε αραγε να ιαχυριστουμε πως οι Αγιορειτες μοναχοι ειναι εγωιστες που κοιτανε μονο την παρτη τους, απο την στιγμη που εχουν αποκολληθει απο το "οργανισμο" και προσπαθουν να αυτονομηθουν οπως αντιστοιχα στο Βατικανο, στο Θιβετ και αλλου;

    Αυτο που λεω, ειναι πως προσωπικα με ενδιαφερει η υγεια των κυτταρων, επιθυμω καθε κυτταρο να ειναι οσο γινεται πιο υγιες. Αμα τα κυτταρα ειναι υγιη, τοτε θα ειναι και ο οργανισμος. Εαν ο οργανισμος για να επιβιωνει απαιτει θυσιες των υγιων κυτταρων, τοτε μας παιρνει το ποταμι, μας παιρνει ο ποταμος. Το υγιες κυτταρο πρεπει να διατηρηθει για να στηριζει και τα υπολοιπα, ναι να βοηθαει μικρα ελαττουμενο, αλλα να μην θυσιαζεται

    Ελ Στοχαστης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Συνειδητη θυσια ειναι αυτη στην οποια μπορουμε να απαντησουμε στο "γιατι" αυτη συμβαινει και πρεπει να μην αδικει ιδιαιτερα κανενα, ουτε τον θυσιαζομενο."

      Νομιζω το δευτερο δεν ισχυει παντα. Υπαρχουν περιπτωσεις που δεν ισχυει αυτο το κριτηριο εαν το γενικοτερο οφελος που προκυπτει απο τη θυσια υπερκαλυπτει το κοστος απο τη θυσια του θυσιαζομενου.

      ΥΓ. Νατο, διαφωνησα με μενα αρα δεν γκρεμιστηκε κανενας φουρνος

      ΕΣ

      Διαγραφή
  12. Αγαπητέ συνήγορε του διαβόλου, ο δημόσιος κατήγορος έχει τώρα τον λόγο:

    -Με τον όρο ανθρώπινη κοινωνία, δεν ορίζουμε αριθμό μελών αλλά συλλογικότητα γενικά. Αρκούν και ολίγα μέλη για να υπάρχει ανθρώπινη κοινωνία. Συνεπώς οι "ενεργειακές τράμπες" μπορούν να γίνουν και με μια πολύ μικρή ομάδα ανθρώπων που θα "τρέφονται αναμεταξύ τους". Οπότε, πάει ο πρώτος αστερίσκος.

    -Ο άνθρωπος-θεός που δεν έχει ανάγκη τους υπόλοιπους ανθρώπους για την ανταλλαγή των ενεργειακών, ψυχικών και βιωματικών στοιχείων, δεν έχει και λόγο ύπαρξης στο υλικό πεδίο, παρά μόνο αν διατελεί σε ειδική αποστολή. Μιλάμε για τον τελειωμένο άνθρωπο και ασφαλώς όλοι εκεί στοχεύουμε να φτάσουμε. Πάει και ο δεύτερος αστερίσκος.

    -Το κύτταρο δεν επιβιώνει μόνο του in vitro, αφού εμείς του χορηγούμε την τροφή. Μόνο του θα πέθαινε αμέσως! Οι καταστάσεις in vitro, είναι τεχνητές και δεν μπορούν να αποτελούν αυτοτελή παραδείγματα της φύσης. Το κύτταρο στον φυσικό του χώρο, απαιτεί παρεΐτσα...
    Εξαιρούνται οι μονοκύτταροι οργανισμοί, οι οποίοι όμως είναι ειδικές περιπτώσεις αυτόνομων κυττάρων τα οποία διαθέτουν όργανα συλλογής της τροφής τους. Δεν μιλάμε όμως για αυτές τις εξαιρέσεις.

    -Σε έναν οργανισμό, υπάρχουν πολλά κύτταρα με διαφορετικούς ρόλους. Τα μη αντικαταστήσιμα είναι τα νευρικά κύτταρα και κάποια άλλα (και αυτό σχετικό είναι). Αυτό όμως δεν τα εξαιρεί από τον γενικό κανόνα της αλληλεπίδρασης και της επιβίωσής τους. Ασφαλώς ο οργανισμός πρέπει να λειτουργεί αρμονικά με το σύνολο των κυττάρων του, αλλιώς θα νοσήσει.
    Αυτή η αρμονία είναι που διασφαλίζει και την εύρυθμη λειτουργία μιας ανθρώπινης κοινωνίας. Αν διαταραχθεί, διότι για παράδειγμα παραγνωρίζεται ο ρόλους μιας ομάδας κυττάρων-μελών της, τότε αυτό θα έχει μια σειρά παρενεργειών, που στην πορεία θα προκαλέσει νόσο σε ολόκληρο τον οργανισμό (αλληλεπίδραση).

    -Κάποιος υποφέρει συνειδητά ή ασυνείδητα. Και με τους δυο τρόπους εισπράττει μαθήματα, αλλά αυτός που το πράττει συνειδητά, θα εξελιχθεί ραγδαία, διότι αξιοποιεί το νοητικό του μέρος, μέγιστο εργαλείο του ανθρώπινου όντος προς την αυτεπίγνωση. Ο μη συνειδητός, θα επαναλαμβάνει πολλές φορές το ίδιο σφάλμα και θα υποφέρει περισσότερο, μέχρι τελικά να μάθει ενστικτωδώς το πως να αποφεύγει την λούμπα! Αυτός θυσιάζει τον εαυτό του για τον εαυτό του...
    Ο συνειδητός θυσιάζει τον εαυτό του για τους άλλους, αλλά τελικά ωφελείται ο ίδιος τα μέγιστα. Το όφελος του συνόλου, επιμερίζει τα οφέλη στα μέλη του. Συνεπώς, σε αυτή την περίπτωση κανείς δεν αδικείται τελικά.

    -Εγώ δεν θα σταθώ στην μορφή του πολιτεύματος σε μια κοινωνία, αν εξετάζω το φαινόμενο της αλληλεπίδρασης μεταξύ των μελών της. Οποιαδήποτε μορφή πολιτεύματος και αν υπάρχει, η αλληλεπίδραση και η αλληλεξάρτηση των μελών της επιβεβαιώνεται σταθερά.
    Όσο πιο "ιδανικό" και δίκαιο είναι ένα πολίτευμα, τόσο πιο αρμονική είναι η λειτουργία του οργανισμού και συνεπώς όλο και λιγότερο θα νοσεί.

    -Όμως ένα άδικο πολίτευμα, δοκιμάζει εντονότερα τις συνεκτικές σχέσεις των μελών-κυττάρων, με αποτέλεσμα να τα κινητοποιεί περισσότερο προς την κατεύθυνση της ευελιξίας-προσαρμοστικότητας-επιβίωσης, αφού ο κίνδυνος του θανάτου είναι κίνητρο ζωής και αγώνα. Το άδικο πολίτευμα κυοφορεί το όραμα για δικαιοσύνη και αρμονία!
    Ουδέν κακό, αμιγές καλού...

    ΛΥΚΙΟΣ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Δεν θα διαφωνησω καπου. (Καποιος φουρνος θα γκρεμιστηκε)

    Θα προσθεσω ωστοσο, πως ενα "κυτταρο",ενας ανθρωπος φερει την δυνατοτητα της "αυτεπαρκειας" με την εννοια πως συνδεεται με τα ανωτερα. Χαρακτηριστικο παραδειγμα καποιοι μυστες που για διαστημα μηνων, βρισκομενοι σε διαλογισμο δεν χρειαζονται ουτε τροφη ουτε νερο. Δεν χρειαζονται καποιον να τους δωσει τροφη
    Σιγουρα αυτα ειναι πολυ "μπροστινα" για εμας, αλλα αυτο δεν σημαινει πως δεν γινονται

    ΕΣ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Σαφώς, έτσι είναι! Ο άνθρωπος έχει τον προορισμό να καταστεί αυτόνομος και ολοκληρωμένος. Αυτά που λέμε για τα κύτταρα, αφορούν τον άνθρωπο της Πτώσης και όχι τον θεωμένο Άνθρωπο-Πνεύμα. Ο άνθρωπος που ανέρχεται στα ανώτερα πεδία και ολοκληρώνει την ένωσή του με την Πηγή, αποδεσμεύεται από τα εγκόσμια, τις εξαρτήσεις, τις δεσμεύσεις της ύλης και απελευθερώνεται! Μετά, δεν έχει λόγο ύπαρξης στο υλικό πεδίο.
    ΛΥΚΙΟΣ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Συμφωνω, αλλα ολο και καποιος λογος θα υπαρχει για να βρισκεται στο υλικο πεδιο. Ο Αττεσλης πχ εμενε νομιζω για την κορη του και τα εγγονια του, τελοσπαντων για τους απογονους του, δεν ηθελε να τους αφησει

    Αλλος μπορει να θελει να μην αφησει αυτους που θεωρει "δικους του", ειτε τους συμπατριωτες του, ειτε την οικογενεια, ειτε την ομαδα του, ειτε την ανθρωποτητα

    Θεωρω πως αυτος που ανερχεται στα ανωτερα πεδια κανει ενα σημαντικο βημα προς την απελευθερωση του αλλα δεν ελευθερωνεται. Υπαρχει πολυς δρομος να διανυσει, απλα οι ανωτεροι κοσμοι επιταχυνουν κατα πολυ την διαδικασια ολοκληρωσης. Αλλο ειναι να προχωραμε παθοντες και μαθοντες με πονο και αλλο να μαθαινουμε στα ανωτερα επιπεδα. Η διαφορα ειναι σαν να πηγαινουμε απο Αθηνα στη Αλεξανδρουπολη περπατωντας ή με Φεραρι. Αν δεν εχουμε Φεραρι προχειρη, θα ξεκινησουμε περπατωντας. Εαν ομως στη πορεια αποκτησουμε ή "φτιαξουμε" Φεραρι, σιγουρα πρεπει να μπουμε μεσα και να συνεχισουμε με αυτην, οσο μπορουμε

    Ελ Στοχαστης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Ο πραγματικά τελειωμένος άνθρωπος, δεν έχει προσκολλήσεις σε πρόσωπα ή συναισθηματικές καταστάσεις. Μπορεί να έχει όμως ως αποστολή να βοηθήσει ανθρώπους για συγκεκριμένους λόγους. Μπορεί να έχει ως αποστολή να βοηθήσει ακόμη και ένα μόνο πρόσωπο, για κάποιο πολύ ειδικό λόγο που δεν εξηγείται από την κοινή λογική!
    Εξ όσων γνωρίζω όμως, οι περισσότεροι άνθρωποι που ολοκληρώνουν την τελείωσή τους, δεν επανέρχονται στην ύλη χωρίς ιδιαίτερο λόγο...
    ΛΥΚΙΟΣ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Αφήστε το σχόλιό σας
Φίλοι του ιστολογίου, παρακαλώ να κάνετε ελεύθερα τον σχολιασμό σας, αλλά να απέχετε από ύβρεις και προσβολές προσώπων, καθώς και να χρησιμοποιείτε την Ελληνική γλώσσα και γραφή (όχι greeklish). Προσβλητικά και υβριστικά σχόλια θα διαγράφονται. Επίσης διαγράφονται spam και διαφημίσεις άλλων ιστολογίων.

Τα σχόλια ελέγχονται πριν δημοσιευθούν.


.